چغندر قند گیاهی است که ریشه آن حاوی غلظت بالا ساکارز است و به صورت تجاری برای تولید شکر کشت می شود. هنگامی که قند و دیگر مواد قابل استخراج از چغندر قند از آن گرفته می شود، تفاله چغندر قند حاصل می شود. از هر صد کيلوگرم چغندر با عيار ۱۶، حدود ۸۵ کيلو تفاله به‌دست مى‌آيد. تفاله چغندر قند به عنوان یک خوراک خوش هضم و منبع کلسیم می تواند در تغذیه دام مورد استفاده قرار گرفته و قیمت نهایی جیره را تحت تاثیر قرار دهد. این محصول از لحاظ مقدار انرژی همانند جو بوده ولی از نظر پروتئین در سطح متوسط یا کم می باشد.
تفاله چغندرقند، یکی از محصولات عمده صنعت قند است که به عنوان خوراک معمول در تغذیه دام استفاده می شود. دیواره سلولی چغندر قند نازک، سفت و هیدروفیلی است. تفاله دارای پکتین ( حدود 20- 15 %)، اسید گالاکتورونیک و اسید استیک است. مهمترین ترکیبات قابل استخراج شامل:
1- فیبر
فیبر چغندر قند از تفاله خشک شده چغندرقند قابل استخراج است. محتوای فیبر محلول معمولا بین 10 تا 20 درصد است که نسبت به سایر منابع فیبر غذایی دارای سطح نسبتا بالایی است . فیبر چغندر قند می تواند در طی 9 تا 12 ساعت 51 برابر وزن خود آب جذب کند .
2- ساپونین ها
ساپونین ها گلیگوزیدهایی با وزن ملکولی بالا هستند که دارای گروه های قندی متصل به آگلیگون ترپن یا استروئیدی می باشند . ساپونین های استخراجی از پالپ چغندر قند در صنایع دارویی ، صنایع غذایی و بهداشتی مورد استفاده قرار می گیرند . در آب کف پایدار تولید می کنند، فعالیت همولیتیک دارند ، تلخ هستند و یک محلول آبی ساپونین درست مانند صابون کف می کند
3- پکتین
پکتین منابع مختلفی دارد که از جمله ازآن ها می توان به تفاله چغندر قند ( 20 – 5 %) ، گل آفتابگردان ( 5 – 2 % ) ، تفاله سیب ( 10 – 5 % ) ، لایه زرد رنگ پرتغال ( 35 – 30 % ) اشاره کرد . برای اینکه پکتین یک ژل مناسب تولید کند باید اولا طول زنجیره یا وزن ملکولی بالا باشد و ثانیا درصد متوکسیلاسیون بالا باشد.